another review in damusic!

Concrete Coconuts verblijdt ons met een eerste ep, ‘Brussels is an island’. Alle leden hebben eerder jarenlang ervaring opgebouwd bij diverse bands en zodoende moeten we de groep dan ook beschouwen als een all-starformatie. De groep rond Tim Bresseleers is een aangename mélange tropicale waar onder meer percussie, blazers en ukelele erg belangrijk zijn. Als missie wil de sinds 2011 bestaande band de aandacht voor calypso als muziekgenre versterken.

De band, een maar liefst elfkoppig calypso-orkest, heeft als uitvalsbasis het doorgaans erg regenachtige Brussel. Om die donkere, trieste en neerslachtige Brusselblues weg te jagen hebben zij een paar erg aanstekelijke songs op een schijfje gezet.  Zelf spreken ze in hun beknopte maar bijzonder enthousiaste bio onder meer van tropical vibes, zwoele atmosfeertjes, palmbomen en paradijselijke eilanden.

De plaat biedt vier door de ruimschoots ervaren Pierre Dozin opgenomen en gemixte songs. Die songs klinken dan ook bijzonder zomers zoals dat dan hoort. Het zijn liedjes die een regenachtige dag in mindere of meerdere mate goed kunnen maken. De songs mikken niet enkel op het hoofd, maar vooral ook op de voeten. Stoelen opzij, plaatje van The Coconuts opzetten en calypsoswingen maar.

De eerste song No Disgrace To Be Unemployed zet meteen al de toon. Percussie, blazers en een vrolijke melodie zetten de luisteraar op weg met een erg fijne melodie. Nog maar twee minuten ver in de song en we voelen al enige drang om al vrolijk dansend de (Brusselse) werkloosheidsblues mee te fluiten. Art Acquisition wordt op z’n beurt ingeleid door een leuke streep blazers. Net op het moment dat enige verveling toe lijkt te slaan wordt er gelukkig ruimte gemaakt voor een break zodat enkele solopartijen het nummer tot een goed einde kunnen brengen.

De titeltrack Brussels Is An Island biedt meer van die erg fijne uptempo calypso. Wat Brussel nodig heeft is ritme, levendigheid en dans, stellen de leden van The Concrete Coconuts. Een dikke vier minuten wordt er dan ook aardig geswingd en geshaket. Rookombey, een cover, is echter meer ingetogen en meer nostalgisch van aard. Dromerige oriëntaalse gitaarklanken en een heerlijke vrouwenstem geven aan dat feest er bijna op zit. Toch wordt al na een kleine minuut een fijn dubby reggaeritme gebezigd waardoor het muzikaal palet van The Concrete Coconuts ook verruimt.

Samengevat hebben we een aangenaam zomerend en grappig calypsoplaatje gehoord. Het plaatje kan onder meer beluisterd worden via hun bandcamp.

10 September 2014
Carlos Dyckmans

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *